هرکه را دست خدا یار بشد غم نیست

 

مسجد اندرمسجد در پی هم ساخته شد,

ومناره ها سبزو بلند,,

می گویند آب را گل نکنید…،

اما ای کاش

به قامت یک فهم بلند,

قد قامتی ازمعرفت اهل دلی پیدا بود,

کاش درخلوت آیینه ی دل,

سخن ازسجده ی بی رویا بود,

کاش نماز را همگی فهم کنیم,

کاش رو به خدا پنجره ای باز کنیم,,

و بدانیم که “غم”,

ماحصل “دوری” ماست,

و بفهمیم

هرکه را دست خدا” یار”بشد ,

“غم نیست” ,,

و نمازش همه وقتست “کامل”,,

واندرین فاصله ها,

شین و کاف و سین و تا و نون را جا یی نیست,,

و حقیقت آنجاست,

که به گفتن راهی نیست…

 

حی علی الفلاح..

: لیلا محمدپور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *