پرخاشگری و تعاریف آن

پرخاشگری به هرگونه رفتار معطوف به هدف آسیب رساندن یا مجروح کردن موجودی دیگر که به‌منظور اجتناب از رفتاری مشابه برانگیخته می­شود، اطلاق می­گردد. پرخاشگری تلویحاً به‌قصد آسیب رساندن نیز دلالت می­کند، که این قصد را باید از اتفاقات قبل و بعد از عمل پرخاشگرانه استنباط نمود. پرخاشگری و خشونت ممکن است در بسیاری از موقعیت­های بالینی، از مسمومیت با الکل و سایر موارد و اختلالات شناختی گرفته تا کودک‌آزاری و اعمال ضداجتماعی مزمن مشاهده شود. گفته می­شود خشونت زمانی روی می­دهد که تعادل بین تکانه­ها (رفتار ناگهانی و غیرقابل‌کنترل) و کنترل درونی درهم می­شکند. شخص ممکن است افکار یا تخیلات خشونت داشته باشد اما تا زمانی که کنترل خود را از دست ندهد، افکار تبدیل به عمل نمی­گردند. هرگونه شرایطی که افزایش تکانه­های پرخاشگری را در زمینه­ی کنترل فراهم نماید ممکن است به بروز مشکلات منجر شود. موقعیت­هایی که در آن‌ها ترکیبی از این عوامل ممکن است مشاهده شود، و مشتمل بر حالات سمی و عضوی، ناتوانی­های رشدی، روان‌پریشی آشکار و اختلال سلوک، استدلال­های شکننده روان‌شناختی و محیطی می­باشد (تاجداری، ۱۳۹۱)……..